AngKapihan

Pandora's Box

2010-01-18T03:44:00.000-08:00

Lyrics na lang ang kulang at makakalikha na ako ng isang ethnic song na walang ibang gamit na background instrument kundi ang malakas na paghilik ng kuya ko na nagkakaroon na ng tono sa himbing ng kanyang pagkakatulog. Tulog na talaga sila at ako na lang ang gising bukod sa mga nagkakantahang mga kuliglig at ipis na nagtayo ng komunidad sa mga sulok-sulok ng bahay namin.

Pasado ala una...

At ayaw lang naman ako patulugin nitong si Immanuel Kant at ng kanyang mga hardcore philosophical literary piece tungkol sa ‘Genuine Morality’ na kailangan kong paglaanan ng pagsusunog ng kilay at pagkuskos ng libag. Simple lang naman kailangan kong gawin. Pasasakitin ko lang ang ulo ko sa pagintindi ng mga radikal niyang pilosopiya at gagawan yon ng isang analysis. At bago yon e sasailalim muna ako sa isang ritwal. Matapos ko magbasa ay bubuksan ko ang computer at magpapatukso na maglaro muna ng ZombieShooter at pag natauhan na ko na kinabukasan na pala ang pasahan nitong paper, e saka ko lang ihihinto. Saka ko lang bubuksan ang MSword at mahigit kalahating oras kong tititigan ang monitor bago ko mai-type ang mga salitang:

According to him, man should act only on that maxim through which he can at the same time will that it should become a universal law.

kelan mo ba nalaman at sino ang nagsabi sayo na ang pagsisinungaling at pagsuot ng underwear sa ulo ay parehong mali? Sino nga ba ang nagdidikta ng moralidad ng isang tao? Diyos? Lipunan? o si Panday?

Mga Naglalarong Laway sa Bibig ng Tagayang Baso

2009-12-27T07:08:00.001-08:00

Isang oras at apatnapung minuto bago mag-december 25, dalawang katropa pa ang dadaanan bago mapunta sa akin ang pagikot ng tagay. Bukod sa mga batang kumakain ng paputok, mga halo-halong ingay ang karamihan sa mga nagpapasigla sa gabi at kasabay ng pagkumpas ng mga paa ko sa tugtugang punk-disco na yumayanig sa kabilang bahay, inaaliw ko ang sarili ko sa pagnguya ng greenpeas habang nakikipagdiskurso sa mga kainuman. Tawanan, tablahan at harutan.

Ibang level talaga ang pwedeng maging trip pag nagsimula nang gumapang sa mga ugat mo ang espiritu ng alak. Kaya mong marating ang isang malayong kalawakan, lumutang sa hangin at sumayaw nang walang kapaguran.

“In wine, there is a truth.” Di ko maalala kung saan ko narinig ‘yan at kung sinong tomador ba nagsabi nyan. At kung hindi natin nanamnamin e walang bumbilyang iilaw sa tuktok ng ulo natin. May kalaliman pero kung sasalaminan mo ng ideyang pilosopikal, dun mo matatanto na may mga katotohanang nakalibing sa mga tinuturing na kahibangan. Hindi masarap ang alak kumpara sa paborito mong orange juice. Pero para bang alak ang humahalina sa isang grupo ng mga tao na magkumpulan, pagitnaan ang isang maliit na lamesa na may nakapatong na isang platong inihaw na bangus at isang basong sawsawan. Hindi masarap ang alak kumpara sa mountain dew na madalas mong bilihin sa canteen. Pero para bang alak ang umaakbay sa balikat ng mga taong may mabibigat na problema. Hindi din masarap ang alak kumpara sa shake na pampalamig mo tuwing tanghalian. Pero para bang alak ang dahilan kung bakit nagiging Katrina Halili sa paningin mo ang kapitbahay mong amazona. At hindi din masarap ang alak kumpara sa mainit na kapeng may kapartner na biskotso. Pero bakit para bang alak ang nagpapasigla sa kwentuhan ng isang barkada.

Gaya ng isang malupet na body slam sa saliw ng dagungdong ng drumbeats sa isang tugtugang Metal, may mga bagay na minsan e kailangang gamitan ng panyuyog para maibulalas. May mga kinikimkim kang mga bagay-bagay na nagyelo na sayong kalooban na kailangan ng ibayong init ng alak para matunaw at maisiwalat.

Nakasakay ako ngayon sa isang karawahe hila ng mga pulang kabayo. Lumilipad at nakikipagkarerahan sa mga usa ni Santa Claus.

Tagay muna...

Ms. Thursday

2009-12-27T07:00:00.001-08:00

Nagsasalimbayan sa isang sulok ng kanyang diwa

Tila siya’y monologong nagtatanghal sa entablado

Pagpatak ng araw na yo’y ritwal niyang sinasariwa

Ang mga samu’t-saring maliligalig na elemento

Nilulukuban ng mga magkakahalong pakiramdam

Nabablangko ang mukha’t napupuno ang kalooban

Binubuhusan ng mga malalamig at maligamgam

Tumutupi ang dila’t sumisigaw sa ka’laliman

At siya lang ang nakakaalam ng tunay na dahilan

Pagsapit ng huwebes, nagiiba ang kapaligiran

Minsan mata’y umuulan malimit kung magkislapan

Ikinukubli sa pagbanat ng kanyang mga labi

Para ang mapuna’y isang nakakatunaw na ngiti

Ikinukulong ng tao ang sarili niya

Sa isang ilusyong siya mismo ang lumilikha

Di niya ito magawang takasan

Dahil kakaiba ang dulot nito sa kanya

Dahil ito lang ang paraan niya

Para masulyapan muli ang mga bagay na nawala na sa kanya.

Boulevard of Strangers

2009-12-27T06:53:00.000-08:00

Isa akong byahero, at isa ako sa mga nilalang na naging libangan na ang pagabot ng bayad sa jeep at paglasap ng vetsin na hinaluan ng mani pag nasa bus. Apat na araw sa isang linggo, apat na linggo sa isang buwan, ibat-ibang pagmumukha, magkakahalintulad na karanasan.

First stop...

Si manong na nakaupo sa may bungad ng jeep. Bakas sa kanyang inubang buhok at nangungulubot niyang mukha ang kasaysayan ng kanyang buhay. Ang nanunuyo niyang balat at maugat na mga kamay na bumuhat ng maraming responsibilidad. Di din maikakaila na ang tangan niyang nilumang kasuotan ay naging saksi sa kasaysayan ng bansa, kamisetang may batik-batik, kinupas na maong at nauupod na sandalyas, ilan lang yon sa mga naging pananggalang niya sa pakikibaka noong panahon ng martial-law. Ilang taong paghihintay ng pagbabago...maabutan niya pa kaya ang panahon na yon?

Sa gawing kanan naman, kahanay ng drayber, isang ulirang ama na mukhang hapong-hapo sa buong araw na pagtatrabaho. Kapalit ang isang kilong bigas at ilang pirasong talong at isda na nakasilid sa supot na bitbit niya sa kanyang kanang kamay, tipikal na hapunang pagsasaluhan ng kanyang pamilya paguwi niya. May pasalubong siyang malungkot na balita sa asawa niya...bukas, kailangan na niyang maghanap ng panibagong trabaho. Makahanap kaya agad siya?

Sa harapan niya, isang matabang nanay katabi ang kanyang anak na lalaki na arawan niyang sinusundo mula sa eskwelahan tuwing ala sais ng hapon at di uuwi ng bahay na walang nginangasab na Darna Crackers kapartner ang buko juice na kanyang inumin kasabay sa pagagos sa labi ng kanyang sipon. Pangarap ni nanay na maging pari itong panganay niyang si Pengpeng, ang problema e sa edad na siyam na taong gulang tila ba dasal na kung iusal niya ang mga katagang ‘putang ina’ sa tuwing nababanas siya sa kanyang mga kalaro. Di kaya mas bagay sa kanya maging pulitiko balang araw?

Panay naman ang pagsayaw ng hinlalaki ng lalaking ito sa keypad ng kanyang mamahaling cellphone at minuminuto ang paglapat nito sa kanyang kanang tenga na para bang di niya makontak ang manggagantso niyang kliyente. Suot ang plantsadong long sleeve na kulay bughaw na nakailalim sa pantalon niyang naghihimulmol, mainam siyang nakaupo katabi ang mag-ina habang nakakunot ang balat niya sa noo na nakikiayon sa mga hinlalaki niyang abala sa pagpindot ng kanyang cellphone.

Ano kaya ang propesyon niya? Masaya kaya siya sa trabaho niya?

Di din maiwasan ng atensyon ko na mapadapo sa mga katabi ko sa kaliwa; isang binatilyo’t dalagita na mukhang mga estudyante sa high school. Sa lagkit ng tinginan ng dalawa at sa payat na braso ni totoy na nakalingkis sa baywang ni nene, di maiikakailang mainit ang relasyon ng dalawa. Pasimple kung umiskor itong si totoy na pakipot pang sinasaway ni nene. Marami silang natutunan sa Biology class nila kanina, aliw na aliw sila sa paksang reproductive system at kung paano napupunlaan ni lalaki ang lupa sa bakuran ni babae. Tapos na ang klase para sa araw na yon, pero sinasabi ng mga ngiti nila na mayroon pa silang ibang pupuntahan bago umuwi sa kanilang bahay.

Bayad ho...

Siyam kaming nasa jeep na may sari-sariling mundo. At ako...nakaupo sa harap katabi ng drayber, taimtim na pinagmamasdan ang mga eksenang nadadaanan sa kalsada. Nagbabasa ng mga kwentong nakasulat sa itsura ng mga tao sa loob at labas ng sasakyan. Sa mga hugis at linyang gumuguhit sa kanilang mukha makikita kung gaano na kalayo ang napagdaanan na nilang byahe, mga sarili nilang nobela na sila mismo ang may likha at mga kasaysayang nanunuot sa kanilang balat kapiling ng kanilang libag. Bawat itsura ay may magkakauganay na istorya at nabubuo ang mundo dahil sa kapangyarihan ng isang simpleng kwento.

...gaya nga ng sabi nila na ang buhay ay isang mahabang byahe. Kung di mo alam ang pupuntahan mo, ‘wag mo kalimutang magbaon ng mapa at ekstrang pera.

...ako? malayo pa byahe ko.

Gusto mo sumama? (^_*)

Ebanghelyo ng mga Isdang Kumakaway

2009-12-14T00:55:00.000-08:00

Sino nga ba ang naniniwala na kaya niyang maglakbay sa kalawakan?

Baliktarin ang ikot ng mundo’t maging hari ng buwan?

Sinong nakakasigurado na ang tao’y di pwedeng makalipad?

Maglakad sa ibabaw ng tubig, sumisid sa apoy nang hubo’t hubad?

Ano nga naman ang nalalaman ko,

E, sa sobrang laki nitong mundo, para lang akong garapatang nakakapit sa aso.

Gaano nga ba kaganda ang mukha ng sinasabi nating Diyos?

Gaano ba kabango ang paboritong yosi ng sinasabi nating satanas?

Magkano ba ang pamasahe byaheng langit? Estudyante?

May fire exit ba sa impiyerno? Pano kung emergency?

Hindi nga natin alam kung ang kangkong ay posibleng mamunga ng guyabano,

At ang kabayo’y manganak ng koneho....bakit hindi?

Ano nga naman ang nalalaman ko,

E, pagkalaki-laki nitong mundo,

Posible bang maging posible ang isang imposible?

Heto pa!

Sabi ng lola ko ito ang tama, sabi ni inang ito ang tama, sabi ni amang ito mali,

Sabi ng kapitbahay kong lumpo ito ang dapat,

Anak ng pagong!!

Ano ba talaga?!

Amanin na lang natin na gabutil ng bigas lang ang ating nalalaman,

Para lang tayong garapatang namamahay sa balahibo ng aso,

at ang totoo,

E, sadyang pagkalaki-laki nitong mundo.

Isang kahong Ilusyon

2009-12-14T00:52:00.000-08:00

May kalakasan ang ulan ng tanghaling 'yon habang matamlay na naglalakad ang isang babae sa pasilyo ng isang nilumang gusali. Gusot ang kanyang mukha't medyo sabog at tuyot ang buhok niyang hanggang balikat, nanlilimahid ang mga paa na para bang tutubuan na ng kabute...pamilyar ang kanyang kasuotan para sa mga nagtatrabaho sa pagamutan. Pabagal nang pabagal ang kanyang mga hakbang hanggang sa gumilid na siya para umupo sa simentong upuan na nakadikit sa pader. Sa tabi ay isang lalaking nakashades, kayumanggi’t katamtaman ang tangkad, nakasandal sa kanyang kinauupuan habang nakaipit sa kanang braso ang isang tangkay ng eskoba.

“kuya, pwede pong makiupo? Magpapahinga lang po ako saglit...” pakiusap ng babae.

“ ’ge, upo ka lang, pampubliko naman ‘tong upuan na ‘to, e..” sagot ng lalaki na di man lang siya nilingon.

Nakaupo na ang babae ilang pulgada ang distansya mula sa katabing pinakiusapan. Nakataas ang dalawang paa at inaakap ng pareho niyang mga braso.

“ anlakas ng ulan kuya ‘nu? siguro naliligo ngayon sa langit yung mga anghel. Tsaka ang itim ng ulap, di kaya dun naiipon mga libag nila?”

“ hmm..(bahagyang napangiti) baka nga. Naririnig ko anlakas nga ng ulan.”

“ tingnan mo kuya yung ulap, nagkokorteng kamote!”

“ ...huh?

“ ayun no! Sa may kanan.”

“ o? Maganda? di ko kasi alam itsura ng mga binabanggit mo, e...bulag ako.”

“ ...??? ” napakunot ang noo ni babae at napalingon sa kausap.

“ pinanganak akong bulag kaya di ko alam ang eksaktong itsura ng mga bagay-bagay. Hugis lang ang kaya kong alamin ‘pagnahahawakan ko na ang mga iyon.”

“ ay ganun? ...sayang naman di mo naman pala nakikita.”

“ imahinasyon ang ginagamit ko para makakita...teka, anu nga pala pangalan mo? Tsaka ba’t napadpad ka dito?”

“ pangalan ko? Wander-Wuman...yun ang tawag sa’kin ng mga kasama ko sa malaking bahay. Kanina pa kasi ‘ko lakad ng lakad, lumayas kasi ‘ko sa’min, e.”

“ ...? kung ganon superhero ka pala. ‘di nga? ‘nu pangalan mo talaga? Tsaka sa’n yung sinasabi mong malaking bahay at ba’t ka naman naglayas?”

“ Wander-Wuman nga pangalan ko...tanong mo pa sa mga kasamahan ko, e. Di ko alam kung sa’n yung malaking bahay na ‘yon, basta malaki siya, may mga babaeng pare-parehong nakasuot ng kulay puti, nars ang tawag namin sa kanila na araw-araw kaming sinasaksak ng karayom...isa yon sa mga dahilan kung bakit kami tumakas sa malaking bahay na yon. Maraming ding kwarto, dun kami natutulog, kumakain at dun din namin pinagtatalunan kung ano ang realidad. Labing anim kami sa kwarto namin nung una, kelan lang nung magkasunod na umalis si Akwaman tsaka si Welberin, di ko sila maintindihan sabi nila wala na daw kasi silang sakit kaya pwede na daw silang makauwi. Di ko naman alam kung ano yung sakit na yon. Tapos kahapon...nagpasya na kami ni Superman na tumakas sa bahay na yon para makaalis dahil para sa’min mas malalaman mo ang realidad pag kumawala ka sa nakagisnan mong mundo kung saan ka nakakulong. At eto ko ngayon, nakikipagusap sayo...”

“ di ko alam kung may naintindihan ako sa mga kwinento mo...kakaiba ka. Pero pano ka pala napunta sa bahay na yon?”

“ ang naaalala ko lang e simula nung di na magpakita sila nanay dun na ko pinatira ni lola, ayaw ko man pero paulit-ulit niyang sinasabi sakin na mas makakabuti daw yon para bumalik ako sa dati...may mga naririnig ako nun mga taga samin sinasabi na baliw daw ako...”

“ baliw?...”

“ oo...alam mo ba yon?”

“ ang alam ko sila yung mga taong mahirap maintindihan na dapat intindihin.”

“ ...minsan, natatanong ko sa sarili ko kung sino nga ba yung baliw, ako ba? O yung mga taong di nakakaintindi sakin?...”

“ pare-pareho tayong di nagkakaintindihan e di pare-pareho tayong baliw.”

Bahagyang humina ang buhos ng ulan ngunit ang maabong kulay ng ulap ay nagpapahiwatig pa din ng nagbabadyang isa pang pagbuhos. Naduduwag pa din ang mga ibon na maglaro sa himpapawid. Pero ang mga dahon, mukhang masaya sa pagindayog sa tempong likha ng pumapatak na ulan. Samantala ang dalawang nilalang sa ilalim ng gusaling ‘yon, tila nagkapalagayan sa isang dayalogong tumatalakay sa kapirasong istraktura ng katotohanan na kalimitang iniiwasan ng mga normal na tao. Kalokohan? o katotohanan? Walang nakakaalam.

“ ......diba pinanganak kang bulag? E di hindi mo pala nakikita ang realidad? O baka meron ka ding eksrey bisyon gaya ni Superman?”

“ mukha ba kong superhero? Wala namang sinturon yung brip ko, a... di lang naman mata ang gamit para malaman ang realidad. Wala nga kong eksrey bisyon, meron naman akong imahinasyon. Tingin ko pag meron ka non makikita mo kahit ang mga bagay na di nakikita ng mga mata.”

“ o? ...sabihin mo nga sakin kung ano nakikita mo ngayon?”

“ wala...”

“ adik ka pala, e”

“ ba’t ikaw? Kaya bang makita ng mga mata mo ang ‘wala’ ? kahit san ka tumingin, kahit san ka lumingon, hanggat may pumapasok at tumatambay na liwanag dyan sa mga mata mo e hindi mo mapapatunayan na nakakita ka na ng ‘wala’ ..sa madaling sabi, kaming mga bulag lang ang may kakayahan na makita ng ‘wala’ ..”

“ ewan...di kita maintindihan, nakalimutan mo na ata baliw ako.”

“ hmmm....o nga pala no? E.... ’kaw? bilang isang baliw, anong klaseng mundo naman meron ka?”

“ ako? ...gaya ng sabi nila, meron akong sariling mundo. At ako mismo ang gumawa non. Ang galing ko di ba? Mundong ako lang mismo ang nakakaintindi, walang ibang diyos kundi ako. Kelan ko lang nalaman na napakamakapangyarihan pala ng tao, kung gaano siya kagaling mangwasak ganon din siya kagaling lumikha. Lumilikha siya ng sarili niyang mundo pati sarili niyang karanasan nang hindi niya nalalaman...at ang nakakatawa don, pag di niya nagustuhan ang mga nilikha niyang karanasan, isisisi niya yon sa kung sino ang tingin niyang dapat sisihin.”

“ ...pano mo naman nasabi yon? Magulo ba talaga buhay ng tao?”

“ huh? Malay ko sa kanila...di kasi nila matanggap na may mas masarap pa kaysa sa nakagisnan nilang paboritong putahe.”

“ uy...humihina na ba ulan?”

“ a, oo...ambon-ambon na lang, tapos na siguro maligo yung mga anghel...”

“ ewan...tara, sumama ka muna sakin sa bahay para magmerienda...kumakain ka ba ng biskotso?”

Dahan-dahang umunat ang mga binti ng nagyaya, gamit ang tangkay ng eskoba pangkapa, mahusay niyang nailapat ang mga talampakan sa semento at nakatindig. Napilitan na ding tumayo ang kausap. Naglakad sila palayo sa inupuan.

“ nga pala kuya, di ko pa alam ang pangalan mo...”

“ Topeng...topeng na lang itawag mo sakin.”

“ ang sarap naman ng pangalan mo...tunog kakanin.”

Naglalakad palayo sa kanilang kinaupuan, unti-unting umaaliwalas ang paligid. Si Topeng...nabanat ang kanyang nanunuyong labi sa bahagya niyang pagngiti nang marinig niya ang mga piyok ng mga naghaharutang ibon sa itaas.

“ ester...ester nga pala tunay kong pangalan...may kape ba sa inyo? Kape tayo a..”

Umakbay siya kay Topeng na para bang matagal na silang magkakilala.

Little Mr.Greyhound

2009-11-24T02:35:00.000-08:00

Heto na naman si Puloy, muling binabagtas ang kahabaan ng mausok at walang pahingang kalsada ng Aurora. Patungo kung saan makakapulot ng swerte. Sumpang naging habitwal sa mura niyang edad. Ang usok mula sa mga sasakyan ang tangi niyang pabango sa katawan, ang mga ingay ng kalsada ang kanyang musika at tanging lansangan ang nakagisnan niyang palaruan. Lahat ng ‘yon ay tinuturing niyang palamuti sa paulit-ulit na pagikot ng kanyang malamig na mundo. Araw-araw, mula umaga hanggang gabi ang kanyang byahe sa iisang ruta lamang para maghagilap ng panglaman-tiyan. Tinatahak niya mula Aurora hanggang kalsada ng Legarda para abangan ang mga nakakatakam na tira-tirang putahe’t panghimagas mula sa mga resto at fast food na kanyang nadadaanan. Sa maghapon, samu’t-saring mga nilalang ang kanyang nakakasalubong at minsa’y nakakasalamuha. Mga taong dedma sa mga tulad niyang walang umaari kaya’t naging palaboy, mga taong tinuturing na salot ang kanyang uri na minsa’y gumagamit ng dahas para siya’y maitaboy palayo. Meron din naman siyang mga katropa, mga kawangis niya na madalas niyang makadaupang-palad sa lansangan at makajamming sa hapagkainan. Di nila alintana ang panganib sa pakikipagpatintero kalaro ang mga humahagibis na mga sasakyan sa kalsada.

Isang gabi ng Martes, isang sandali kung saan abalang-abala ang lansangan sa mga dagsang sasakyan at mga taong papauwi mula sa kanilang pinanggalingan, halo-halong ingay ng iba’t-ibang nilalang, maruming usok mula sa mga pampasaherong jeep na humalo sa hangin at sumakop sa kapaligiran, at iba’t-ibang kulay at kutitap ng mga ilaw mula sa mga establisyimento na sumasayaw at nagpapabuhay sa mumunting palaruan ni Puloy. Heto siya’t katatapos lang mag-dinner ng tira-tirang paelya con pabo sa isang magarbong grill&resto sa kahabaan ng Magsaysay blvrd. Naghahanap na siya ng masisiestahan para sa pansamantala niyang pagiwan sa mausok niyang mundo. Napansin niyang madalang na ang pagdaan ng mga sasakyan kaya’t tyumempo siya sa pagtawid sa kabilang kalsada. Umarangkada na siya sa pagtawid nang marinig niya ang isa sa mga kinahumalingan niyang musika. Iisang ritmo ang tunog, walang melodiya at katono ng isang malakas na busina ng isang humahagibis na truck. Napalingon si Puloy sa kanyang kanan. Isang nakakasilaw na liwanag ang papalapit na tila nagsasabing tuluyan na niyang iiwan ang nakagisnan niyang mundo. Sa pakiramdam niya’y tinabunan siya ng nakakasilaw na liwanag. Dagling dumilim ang kanyang paningin at nablangko ang kanyang ulirat.

Heto na si Puloy, lapat at plastado sa kalsada, nakahandusay habang kasiping ang sariling dugo at mga laman-loob na nagkalat na parang taho. Luwa ang bituka’t sumirit ang paelya con pabo.

Heto na si Puloy, maya-maya lang aasikasuhin na ng MMDA ang kanyang bangkay.

Kawawang si Puloy, walang tagapagalaga, pinabayaan ng kanyang walang pusong amo, kasuklam-suklam para sa mga tulad niyang palaboy na aso...

Heto na...

2009-10-13T03:01:00.000-07:00

'di ko alam kung pa'no sisimulan...pero sige na nga. di na ko papaawat...